Ik heb een terugkerend probleem waar ik me elke keer weer een beetje over verbaas: ik loop opvallend vaak de verkeerde wc in.
Niet omdat ik het verschil niet ken, maar omdat ik die moderne bordjes niet begrijp. Van die abstracte symbolen of heel creatieve tekeningen waarvan je blijkbaar moet aanvoelen wat ermee bedoeld wordt.
Ik kijk er serieus naar. Ik denk: oké, logisch. Ik maak een keuze. En loop dan overtuigd naar binnen. Tot het moment dat ik binnen sta en een man me licht verstoord aankijkt vanaf de pisbak. Dán pas weet ik: ah, verkeerde deur.
Het gaat me er niet om dat ik me vergis, maar hoe zeker ik was van mijn keuze. In mijn hoofd klopte het volledig. Ik had gekeken, nagedacht, besloten. En toch zat ik mis.
Dat zijn precies de keuzes die lastig zijn. Je kunt ze prima uitleggen, ze voelen logisch, tot je erin zit en merkt dat het meer kost dan het oplevert.
Het gevolg is meestal geen ramp. Je redt het wel.
Maar het kost meer energie dan nodig is, schuurt nét iets te veel en voelt zelden echt ontspannen.
Net als ik bij die wc. Je komt er wel weer uit. Maar het is niet bepaald comfortabel.