Mijn tweede bijbaantje, we schrijven het jaar 1990, ik ben 17, was bij Van der Linden schoenen in Papendrecht. Waar ik voorheen bij Zeeman de klanten alleen hoefde te helpen als ze daar om vroegen, leerde ik hier een andere skill. Ik moest namelijk behulpzaam, maar niet te verkopiger en al helemaal niet opdringerig overkomen.
Omdat ik een helper ben in hart en nieren, kostte me dat niet veel moeite en ik had na een paar maanden al klanten die terugkwamen en zich door mij lieten helpen. Vond ik uitermate cool natuurlijk.
Deze winkel was onderdeel van de Tango schoenenketen. Van der Linden was het goedkopere zusje, dus de schoenen stonden in dozen in de rekken. Maar de service was hoog!
Los van dat ik daar leerde de voeten te meten van heel verlegen jongetjes of stuiterballende meisjes herinner ik me nóg een les alsof het gister was.
Op een van de zaterdagen, het was net na de lunch, altijd spitsuur in de zaak, stapte een wat oudere man binnen. Met de kennis van nu was hij nog geen 30 maar iedereen is oud als je zelf een puber bent.
Het was de tijd van de Converse gympen, zo was ik trotse eigenaar en drager van een paar knalroze All stars – als personeel kreeg je 20% korting – dus ik kocht ook het appelgroene paar.
Waar ik voorheen bij Zeeman bedrijfskleding moest dragen (donkerblauwe broek, streepjesblouse en donkerblauw jasje) mocht je het hier zelf weten als het maar netjes was en een spijkerbroek was dus uit den boze.
Ik had bij de koffieronde die ochtend begrepen dat er een kans was dat de eigenaar zou komen, Jan van der Linden. Natuurlijk vormde ik meteen een beeld van die man, want die was vast heel duur gekleed, in pak, met shiny shoes en stropdas en een wolk van dure aftershave om hem heen.
Hoe ik ook keek tussen de bedrijven door, niemand voldeed aan die omschrijving.
De wat oudere man die ik zag binnenlopen, droeg afgetrapte blauwe All Stars, een jeans met gaten (was toen hip) en een versleten leren jas. Hij rook nergens naar en zei mij vriendelijk gedag. (Daar werd je ook op gedrilld: met elke bezoeker oogcontact maken én ze welkom heten).
Ik vermoed dat ik hem snel ‘afschreef’ als een klant met gemiddeld inkomen die een nieuw paar All Stars kwam scoren en boog mij weer over de oudere dame die toch ook nog de zwarte schoenen in maat 40 wilde passen.
De man met de gatenjeans verdween met mijn chef onze personeelsruimte in. Waarna bij mij het kwartje viel: dit móest Jan zijn.
Ik had een van dé lessen van mijn leven te pakken: je kunt nooit aan iemands uiterlijk zien hoeveel geld er op de bank staat of hoe ‘hoog’ ze in de hiërarchie van het bedrijf staan.
Het lijkt misschien onbeduidend, maar tot op de dag van vandaag neem ik dit inzicht mee en helpt het me weer om telkens verder dan dat uiterlijke plaatje te kijken.