De ‘ik heet je welkom maar dring me verder niet op houding’ was er goed in ‘gemept’ bij mijn schoenenverkoop-bijbaan.
Bij de volgende bijbaan – M-point dameskleding in Papendrecht – moest ik
elke zaterdag de hele zaak door om te zien waar nu de coltruitjes hingen,
welke items vers waren binnengekomen oftewel: mijn visuele geheugen trainen.
En… balans vinden tussen eerlijk mijn mening geven versus subtiel zijn.
Dit zat ‘m vooral in het moment waarop een klant het hokje uitkwam met een outfit aan.
Ik ben goed opgevoed, dus ik snapte wel dat ik niet moest zeggen: “Die broek maakt u nog veel dikker”.
Ik leerde dat je dan bijvoorbeeld kon zeggen: “Deze jeans flatteert niet zo”.
Of: “Deze trui benadrukt uw boezem wel heel erg.”
(Als de klant daar al wat over had laten vallen).
In het begin vond ik dit spannend, kon ik wel zo eerlijk zijn?!
Ja, dat was dus juist een goede insteek.
Dames kwamen terug, omdat ik open was over hoe iets stond.
Van mijn doorgewinterde collega Jocelyn leerde ik de kunst van het combineren.
Kwam een dame het hokje uit met goed passende jeans, zocht ik er een toffe riem bij en een top.
Altijd in afstemming met de klant, maar soms ook afwijkend van de vrouw vanachter het gordijntje riep.
Wat verrassende reacties en inzichten opleverde, voor zowel mij als de klant.
Het ongemak wat ik kon ervaren bij ‘eerlijk zijn’ is altijd gebleven.
Door mijn goed afgestelde voelsprieten zag ik toch de even een inkrimping
of de pijn in iemands ogen als ik vond dat een truitje niet zo flatteerde.
Als ik nu tegen een samenwerkingsduo uit de doeken doe dat ik écht niet met hen
kan werken als ze niet eerst openhartig gaan zijn over hun eigen compagnonschap
– om maar even een recent voorbeeld aan te halen – dan voel ik van binnen spanning.
Ik ben van de harmonie, dus ja, daar schuurt dat eerlijke áltijd.
En ik laat me er niet door tegenhouden.
Want het helpt iemand vooruit.
(Dit shirt kwam niet bij M-point vandaan, gekocht tijdens een concert van… juist: Eros Ramazzotti.)