Blog

Ik denk niet alleen mee, ik dóe mee

Een van mijn klanten zei laatst: “Je voelt als een extra teamlid in ons bedrijf. Je denkt mee, geeft advies én je pakt dingen op. Mijn zakelijke wingwoman. Echt… goud waard.” Een ander noemde me haar structuurbrenger. Haar…

“Ik zocht iemand die het grotere plaatje ziet”

Je kent het wel: het gevoel dat je bedrijf groter mag worden. Steviger mag staan. Maar jij? Je blijft hangen in dat volle hoofd van je. Te veel ideeën. Te weinig rust. En alles loopt via jou. Lisa zat daar ook. Ze wilde dóór. Maar niet meer op…

Ondernemen is een vak wat je nergens leert

Ondernemen is geen roeping. Het is een vak. En niemand leert het je. Toch is dat precies wat je nu doet. Ondernemen. Omdat je ergens goed in bent. Omdat je mensen helpt. Omdat je passie op een dag je werk werd. In 2006 werd ik van de ene op de…

Een VA kan je marketing niet bedenken. Ook niet met jou.

Even een wake-up call voor wie stiekem hoopt dat een VA dé oplossing is voor je marketingstress: Dat is ze niet. Een VA kan je marketing niet bedenken. Ook niet met jou. Want marketing begint bij de locomotief – en die ben jij.

“Tja… met wie zou ik anders moeten werken?”

Hoe noem jij mij eigenlijk – als je over me praat? Niet per se mijn naam 😉 Maar… wat ben ik in jouw ogen? Je sparringpartner? Je consigliere? Je praktische meedenker? Businesscoach (al gruwel ik zelf een beetje van dat woord)? Of gewoon je…

Ik ben niet de zoveelste businesscoach

In elke goede maffiafilm zit ‘ie: de consigliere. Niet de baas. Ook niet degene met de grootste mond. Maar degene die luistert. Meedenkt. Vraagt: wat is hier nu echt nodig? En dan eerlijk zegt: dat dus niet meer. En dit moet anders. Ik ben niet…

Niet alles wat makkelijk is, is juist.

Mijn nonna en nonno hadden een trattoria in Cefalù, Sicilië. Met het mooiste uitzicht op de stad – zo’n plek waar busladingen toeristen voor stopten. De tijd vóór Google Maps: ze stonden gewoon in elk reisgidsje. En die mensen kwamen. Elke…

Het steenuiltje is dood

Een van de steenuilkuikens (wonend in de rode beuk in onze tuin) is dood. En ik had echt even een brok in m’n keel. Want dat kleine beestje stond – op de een of andere manier – symbool voor hoop. Voor groei. Voor: het komt goed.