Op een woensdagochtend haalde ik mijn roze vulpen tevoorschijn en ging aan de schrijf achter mijn bureau: Twee brieven en een kaart.
Drie vriendschappen, allemaal anders, maar bij alle drie wist ik het al een tijdje. Bij twee van hen ging ik elke keer naar huis met minder energie dan ik had. En bij de derde was ik simpelweg uitgepraat. Er was niets meer te zeggen.
Ik koos voor schrijven omdat ik wist dat ik in een gesprek in de emotie van de ander zou verdwijnen. Dit moest vanuit mij komen.
Toen ik die ochtend de enveloppen in de brievenbus deed, voelde ik de opluchting al. Nog voor er ook maar iemand had gereageerd. Er kwamen ook geen reacties. En die stilte voelde, eerlijk gezegd, als het meest heldere antwoord dat ik had kunnen krijgen.
Daarna kwam de spanning. Ik zag op tegen wat er zou komen. Maar elke keer dat ik diep ademhaalde en weer bij mezelf terugkeerde, was er maar één gevoel: rust.
Ongemakkelijk en onduidelijk zijn twee verschillende dingen. Dat is me nooit zo helder geworden als in de afgelopen weken. Ik wist het al. Het was alleen niet makkelijk.