Drie weken geleden schreef ik over het overlijden van Amigo. Mijn teckel, mijn schaduw, mijn mattie die 15,5 jaar werd. Ik deelde het met mijn nieuwsbrieflijst, omdat ik een week niet kon werken en eerlijk wilde zijn over waarom.
Wat er daarna gebeurde, had ik niet zien aankomen.
Bloemen. Kaarten – sommige handgeschreven. Een boek, speciaal voor mensen die hun hond verloren zijn. Berichten van klanten die ik al jaren ken, maar ook van mensen die ik nog nooit heb gesproken. Hier reageerden vreemden alsof ze precies wisten hoe het voelt. En dat wisten ze ook.
Ik ben niet iemand die snel iets deelt van zichzelf. Zeker niet dit soort dingen. En toch voelde het goed om het te doen en heeft het me iets laten zien waar ik nog steeds aan denk.
Mensen willen er zijn voor elkaar. Niet omdat het hoort, niet omdat het scoort, maar omdat verdriet iets in mensen losmaakt dat er altijd al zat. Herkenning. Medeleven. De behoefte om even te zeggen: ik zie je.
We leven in een tijd waarin je heel makkelijk kunt denken dat iedereen alleen maar bezig is met zichzelf. Met presteren, groeien, opvallen. En misschien is dat ook zo, een deel van de tijd.
Maar als er iets echt is – een verlies, een moeilijk moment – dan blijkt er een wereld onder te zitten die vol liefde zit. Die er gewoon al was en wacht om zich te laten zien.
Ik ben jou/jullie dankbaar. Meer dan ik in woorden uit kan leggen.